13 Eylül 2014 Cumartesi

AZİME AKBAŞ YAZICI VE SUYUN DUASI

Tanrı aldatıldı.
Çünkü, hayatın bellek süzgecinden kayda geçirilmesi, hesapta yoktu. Anıların güçlü bir rüzgara sarılarak yüzyıllara savrulması, söz yerinde kanatlanıp soluk alınan her su damlasıyla insanın yüzüne düşen yeni bir sayfanın hecelerini maviye boyayan bir fırçanın içinde saklanması beklenmiyordu.
Söz ve renkler kendi derinliğine sarılarak yeniden doğuyordu.
Şair, yazar ve ressam Azime Akbaş Yazıcı’nın “Denizler Geçti Gökyüzümden” söyleminde binlerce yıllık insanların öyküsünü imgelerken; ruhumuzu kuşatan kuşların kanatlarında hep su tadı, firari bakışları kullanması, dalgalar halinde dağılan sesin suya dönüşmesi, son yılların en güzel yapıtı ile karşı karşıya bulunduğumuzu gösteriyordu.
Şiir, su, kedi, öykü, kanat izleri ve ruhun dinlendiği saatlerde Azime; tek başına ve yalnızca kendisiyle yola çıkan deneme rengindeki duygu ve düşüncelerini bir pelerin gibi günün omuzlarına atarken, bir bilge rahatlığıyla zamandan suyu sağmaktadır. Orda asılı duran hecelerin içinde buhur kokulu havarilerin annesi konumundadır.
Anne.. Suyu ve renkleri doğuran, ellerini Bergama sunaklarından Allianoi’nin acılarına adamış, acıları direnmenin ve haklı olarak ayaklanmanın bir simgesini   saçlarına takmaktadır.. Hayattan, şiirden, renklerden yeniden doğuyor şair... O bu sahnede bir tanrıçanın elçisi gibi kedilerini okşarken, mırıltılar halinde hayatın başka bir imgesini kuruyor, sunakların en tepesinde ay bulutları suya götürürken beyaz tüllerini dağlardan ayak izlerine bırakıyor.
Tanrı’nın unuttuğu zamanı, avuçlayıp sabır taşına işlerken mutludur Azime.. Yine suyun kendine sakladığı içsel renklerinde direnci kum tanelerinden, topraktan, ekmekten ve umuttan besleyen kısa öykülerin şiir ırmağında hep yaralı; yarasını kendi söylemiyle imgesel anafora dönüştüren ve suyu yine kedilere ulaştıran uzun soluklu bir söylemin beyazlığından, aşağıya doğru şarkısını söylüyor.
Şairler simyacının son renklerinde donup kaldılar.
Şair.. Su.. Kanat.. Kediler.
Ve tütsülenmiş hayatımızı kuşatan değerlerin aşka ulaştığı saatlerde hep akreplerle mücadele eden gölgesinde destansı figürlerin, duvarda kalan izlerini avuçlayarak resime dönüştüren çılgın çocukların; bakıldığında uysal, görülmediğinde duvarları aşıp yepyeni bir hayata yelken açan ruhumuzun bekçilerini satır aralarında saklayan bir büyücünün ta kendisidir aslında.
Öykü değil, ama öykü..
Şiir değil ama şiirin babası
Deneme değil ama düşünsel anaforun arkasında kalan çok sesliliğin içinde, zamana koşan martıların çığlığını kanatlarından düşüren bir bilge. Şair bu yapıtta, bu sahnede; küçük ve uysal.. Naif bir zaman diliminde hayata anlam katmaya veya varolan anlamların dışına çıkarak farklı ve yeni kimliklere ulaşan bir yolun ustası olarak kenarda durup biz zavallı okuyucuları izlemektedir.
Peki bu söylem böyle mi olmalıydı!
Evet böyle olmalıydı.. Usta şair, yazarın; sözcüklerle kurduğu büyülü dünyanın penceresinden bakarken saçlarımızı ıslatan yağmurun çocukları uyanışa kaçıyor.
Ruhumuzun tortusunda kalan paslı renkleri bir kedi patisinden çalarak tuvallere ve zamanın bakışlarına serperek yeni bir oluşumun özgürlüğe açılan temellerini oluşturuyor..
Halil Cibran’ın sedir ağacında toplanan kuşların birbirine değerek ve birbirine masallar anlatarak çıkılan yolculukların içinde doğan çocukları da unutmadan gökyüzünü boyayan fırçaların bıraktığı izlerin arkasında saklanırken, küçük bir çocuk terkedildiği sokaktan bizlere el sallıyor. Sevgili Yazıcı bu sahnede direngen bir sevgilidir. Bütün kedilerin ve çocukların annesi, suların berraklığını veren bulutların ressamıdır ayrıca.
Hayatın daracık sokaklarında, ruhumuzla çarpışarak geçtiğimiz duvarların inşasında hep taş yontuları bırakan fısıltıların ustasını saklamaktadır, dizelerinde... Korkularımızın kumsalda kalan çakıl taşlarından renkli suratlarıyla umutlarımızı işleyip büyüdüğümüz sayfaların arkasında hep beyaz bir kedinin bakış izlerini görmek için ustaca bizi yönlendirmektedir..
Şair,yazardır..
Yazar bir ressam.. Ressam; bir su avcısı ve bütün renklerin doğumunda parmak izlerini unutarak sessizce evine gitmeyendir.
Yolu, su kuşlarının uyku saatinde çepeçevre tel örgülerin içine girip sevdiğini kucaklarken, gözyaşlarını körfeze dağıtarak martıların özgürlüğüne yol çizmektedir. Martılar denizin sokak çocuklarıdır. Söylediği şarkılar, kentin tarihini rüzgara verendir. Ve rüzgar yaralı bütün şairlerin yüzünü okşayarak dağlara çıkan yağmur damlasının üvey kardeşidir. İşte bu sayfada; kadim serüvenin en son dizesinde hep bir caz kedisi saklanmaktadır.
Yolu kim çizdi..
Hapishane avlusundaki kuşların rengini kim soydu.. Yüreğini ve ellerinin sıcaklığını kim çaldı akşam saatlerinde.. Hangi rüzgar anlatabilir suyun suya özlemini.. Dokunan ellerin birbirine anlattığı öyküleri kim taşıdı rüyaların her sayfasına.. Şairi kim tutukladı.. Kim yazdı bu aşkın burukluğunu tarihin güncesine..
Hepsini toplayıp suyun aşkına döktü, Azime Akbaş Yazıcı.. Renklerin ruhunu özgürlüğüne döktü ressam ve son damlasını bulutlara yükleyip karşı kıyıların şarkısına adadı ayetlerin en son dizesini. Ve kahin sustu, suya bakarak.. Su, geleceğin aynasında kendini görüyordu. Su sakin geçen bir gecenin içinden akarak şairin yüreğinden geçiyordu. Su şiirdi. Son damlasına kadar uzanan dalların ucundan atlamaya hazır renklerin bir ucu tuvalde kalmıştı. Ve sevgili Azime, kızıl saçlı kedilerin tanrısını uyandırıp hayata astı.
Şiirin usta havarisi olan sevgili Akbaş Yazıcı bu ilginç ve müthiş yapıtı ile son yılların en güzel şarkısını bizimle paylaşırken, “Artık şiir bitti.. Artık, yeni ve farklı söylem yok” diyen birçok sanat dinazorunu da şaşırttı.
Yıllardır, “kavgası olmayan kentlerin şiiri bitmiştir.. Aşkın sarı renginde dağlara çıkmayan öykünün yazarı ölmüştür.. Tuvali paramparça renklere dağıtmayan uçarı kanatların hayalleri peşinden gitmeyen ressam zaten ölüdür” diyen toplumcu sanat anlayışının iflah olmaz havarisi olarak ben, hep karamsar baktığım edebiyat dünyasında, bu yapıt beni tekrar mutlandırdı.. Ayrıca okumak şansını bulduğum sevgili Azime’nin bu yapıtı karşısında suskun kalmak mümkün değildi. Son yılların en güzel ve en nitelikli edebiyat ürünü olan bu yapıtın hakettiği oranda okunmasını, paylaşılmasını dilemenin dışında, mutlaka okunması gerekir diye yazmak zorundaydım. Bu benim yurtsever devrimci sanatçı duruşumun da bir gereğiydi.. Çünkü, zor beğenen bir yazar olarak, bu yapıt karşısında duyduğum şaşkınlığı, estetik ve düşünsel derinliği sizinle, okuyucularımla mutlaka paylaşmalıydım..
Yüreğine sağlık kızıl saçlı bacımız.. Teşekkürler, suya, kedilere ve senin damıttığın hayata..

Ümit Yaşar Işıkhan  / Egede Bugün

kedilerim, ağaçlarım


12 Şubat 2013 Salı

zamanın elleri kül






göç eden mavi balıkların
pul pul ömrüdür
parıldayan saçları
mor dalgaların

yamaçlardan inen
deli su gözlerinde
birikir ay ışığı yangını türküler
denizin gözleri aşk

kanadı kırık mevsimlerin ölüsüdür
arta kalan elleri kül
güneş yüzlü çiğdemin

zamanın ismi iki yüzlü
mermer duraklardır
üşütür çocuğu

oysa masal akıtacak
süt kokacaktı

ölüm sonra
kül sonra.

4 Kasım 2012 Pazar

Bir mavi





çünkü birinin kutsal heykeliydi kırılan…

işte bu yüzden
simit kokusunun
uzağına düştü martılar

hücresinde
ışıksız büyüyen
çocuklar kadar
umutsuzdular

inatçı karanlıkta
biriken özlem
kızılca kıyamet

masallar okudu
parmaklarına demirin

gül gibi çıplak
ve tutsak bir mor
dışarıda sular

bir yer ki ;
en çok hüzün yakışıyor
dudağına çocuğun

ve ışık
          ve renk

geceye yazılan
uzun soluklu
bir mavi gözleri

deniz
derin  
not düştü
duvara.


azime akbaş yazıcı







29 Ekim 2012 Pazartesi

Denizler Geçti Gökyüzümden

Gökyüzüne öykücükler ağdırıyor Azime Akbaş Yazıcı. Martılar denizi, dalgaları, gemileri, balıkları, mavileri...bulutlarla buluşturuyor rüzgarların ıslıklarıyla. Resimler, ressamlar geçiyor imgelerin elinden tuta tuta gözümüzün önünden. Yeni bir dil, biçem bulmak için deneme, şiir, öykü yeniden dokunuyor harflerin , sözcüklerin türküsüyle. Ortaya çıkan metinler sarsıcı, farklı, etkileyici; göğe uzanıyor düşler, düşünceler şiirlerle, öykülerle, fırçalarla, renklerle, aşklarla... / Gültekin Emre / VARLIK Ekim 2012 / Şiir Günlüğü

4 Aralık 2009 Cuma

NefesTen / Gönül Çatalcalı

“Hey çocuk yüzlü gökyüzü, bütün çiçekler ve ormanlar aşkına ağlar mısın?”
Azime Akbaş Yazıcı

NefesTen

Azime Akbaş Yazıcı’nın ilk kitabı NefesTen.
İlginç kapağına bakıyorum. Yıkıntılar, derin çatlaklar arasında, bir kayanın kıyısına tutunmuş kedi, öte yanda papatyalar... Adıyla, içindeki metinlerle örtüşen bir kapak. Umut gibi, her şeye karşın...
Mavi sarı ve mor anlatılar bunlar. Çokça da turuncu. Tarifi renklerle yapılabilen metinler…
Kum ve kül…Delice ve zeytin…Sayfa aralarından baş uzatan kedi.
Ay…Ay kedisi…
Azime Akbaş Yazıcı’nın “anlatı” adını verdiği metinlerini topladığı kitabı NefesTen, dizelerin alt alta değil yan yana sıralandığı şiirler toplamı bence. Renklerle düşünen, renklerle yazan bir şair-yazar-ressam Azime Akbaş Yazıcı. Onun yalnızlıkları mor, sonsuzluğu deli mavi, ikindileri kekik rengi.
Çiçekleri renk açıyor Yazıcı’nın, ve sedef gülleri ıhlamur altında güneşlenirken tüm sardunyaları dile geliyor. Gagasında susam, kirpiğinde aşk biriktiren martıların yoldaşıdır yazar.
17 Ağustos 1999 Kocaeli Gölcük merkezli deprem haberini alıntılayarak başlıyor kitabına Azime Akbaş Yazıcı, sonra ağıtını yakıyor.
“Kan ve küf kokulu ölü sırların ardından ağıt yakan bulutlara uyanıyor sabahlar. Ege sarıyor yaralarını kanadı kırık kuşların. Ötelerde taş duvarlar inliyor, çın çın öten sessizliğiyle. Depremlerin dağıttığı topraklara türkü yakıyor safir gözlü turnalar.”
Daha bu ilk metinden anlıyoruz ki ölümü, kanı, doğal felaketleri bir başka anlatacaktır yazar. Doğayı bir başka betimleyecek, söylemek istediklerini şiirle harmanlayıp öyle sunacak.
“sarı saçları mavi gözleriyle
gökyüzü bile özenirdi güzelliklerine
deniz utanırdı mavisinden
cenazelerle uğurlanmıştı Ederlezi,
şurada yatan kefensiz babalarımızdı
Boşnak kızları Goran’ın,
yetimdi sarıları, yetimdi mavileri.”(s. 14)
Dostlarını anan bir değer bilirdir yazar, onları satırlarına konuk eden... Nezihe Meriç’e ne mutlu ki Azime’nin metinlerinde bir kez daha doğuyor.
“Sohbeti bir roman, dili şeker Nezim”.
Akyaka, Azmak ve tanrıların öfkeli haykırışlarındaki çakmak gözlü Mitra’ya benzeyen Nezim. Sevgili Nezim, yaşarken bir kitaba böylesi güzel konuk edilmiş, ardında bunlardan daha incelikli satırlar bırakmış mıdır acaba diye düşünüyorum.
Barış gelini Pippa’yı anan belki en kısa metni yazıyor, ama belki de en duyarlısını.
“Göğsümde çığlık çığlığa ağlayan sokak çocuğu…” diye mırıldanıyor yazar, “Bu kadar mı öze indirilebilir acı?” diye düşünüyorum okurken.
Metinlerin başında yaptığı alıntılar, dünyanın git gide kirlendiğine, yaşanamaz bir yer haline dönüştüğüne ilişkin.
“Avustralya’da etkili olan kuraklık yüzünden, büyük kentleri yılanlar bastı.”
“Çiğneyip attığınız sakız iki yılda doğada kaybolurken bu süreç cam şişelerde 400, plastik eşyalarda 5000 yıla kadar çıkıyor.”
“BBC her yıl binlerce deniz canlısının plastik şişeleri, naylon torbaları yutarak öldüğünü belirtti.”
“Lavaboya dökülen 1 litre sıvı yağ, suya karıştığında bir milyon litre su kirleniyor.”
gibi haber alıntıları, okuru metinler hakkında daha dikkatli bir okuma yapmaya yönlendiriyor.
Bir çevreci olduğu kuşkusuz. Satırlarına sinmiş çevresel duyarlıklar, suyun, havanın, nefesin, soluğun önemini duyumsatıyor. Bunların hoyrat dünyalılar tarafından bir bir tüketildiğine göndermeler yapıyor. İnce bir hüzün dolanıyor satırlarında, çiçeklerin ağlaması kadar acıtıcı, Egenin suları kadar yanıcı…
“Ölüyor inceden inceye türkülerin. Rengi kaçık ter biriktiriyor dudak kıvrımında. İrkiliyor saklı kalmış sızıların, kar savruğu ellerinde. Gagasından kıpkızıl bir kan damlıyor serçenin. Uykusuzluk ağustos sürüklenmesi gözlerinde…”(s. 109)
Toprak ve su özlediğinde birbirini, içi yanıyor yazarın. Kapı arkasında tozlanan aynanın acısını duyuyoruz satırlarında. Onun imlediği her nesne başka bir anlamlanıyor gözümüzde.
Ve aşk… İçindeki deli kızın gözlerini kanatan aşk… “Onsuzluğu” ölüm rengiyle tanımlıyor. Deli sarılar, morlarla bezenmiş bir tablodur aşk, sözlerin ve gözlerin derinliğini yansıtan. Kül rengi günlere vuran aydınlıktır “delice”.
“Yavaş gel şiir, gözlerim bayram yeri” diyerek yavaşlatıyor kendini bazen.
Bazen de,
“Hızlı gel şiir, biliyor musun titriyor bir resim. İçinden nice sakin yıllar geçiyor bu şehrin, su nasıl da sakin…” diyerek duygu yoğunluklarını artırıp, kendini coşkunun seline kaptırmak istiyor.

“Kimin aklına gelirdi ki…” diye bitiriyor şiir soluğunu Azime Akbaş Yazıcı.
Bu kitabın sonuna gelen herkesin aklında, aklının ve yüreğinin bir köşesinde kalıcı imler, sızılar, şiirsel tatlar bıraktığını düşünüyorum metinlerin. Yalnızca bugüne ait bir kitap olmadığını, dize-satırların beni hep çağıracağını, dönüp dolaşıp yeniden okuyacağımı, sayfalarında soluklanacağımı hissediyorum. Başucumda yerini alıyor NefesTen.
NefesTen…
Yemyeşil bir çam fidanı eşliğinde sunulan şiir anlatı. Kocaman bir orman barındırıyor göğsünde.
Soluk alıp veriyor gözenekleri. Canlı, yemyeşil. Dağlarca, patikalarca yürümek geçiyor içimden, bu muhteşem ormanın kıyısından. Bozmadan, kirletmeden, öldürmeden her şeyi. Anne kokulu bir deniz sabahına çiçeğe durduğunda ilkyaz, im doğuran yosun kokulu şairin imlediği her şeyi…
Kahvelerden fal tuttum.
Uzun uzun yollar çıktı önünde NefesTen’in, uzun uzun yıllar…

Azime Akbaş Yazıcı, Anlatı,
İlya Yayınevi, 134 Sayfa.

Gönül Çatalcalı
Kasım- 2009